نجوای دل

آنان که مثلِ من گرفتاره گناه ند

یا بخت برگشتند یا که رو سیاه ند

جز این در خانه نگردند جایِ

دیگر اینان که دستگیرند اینان نوره راه ند

نان میپزند همسایه ها گشنه نباشند

با خوبی مردم اینان روبه راه ند

دست توسل میزنم هر شب من اینجا

شاید که از باره گناهانم بکاه ند

مَن مَن کُنان اینجا ندارند جایگاهی

اینجا فقط مِن مِن کُنان جُزوه سپاه ند

ما دلخوشیم که نوکره این آسِتانیم

تازه اگر که پنج تن ما را بخواهند

ما و شبِ جمعه حرم فکره زیارت

لب تشنگانِ کربلا مشغولِ آه ند

روضه گرفته مادری و اهل بیتش

گریه کنانِ روضه های قتلگاه ند